A

Allerheiligen heeft iets positiefs.

Milady A - Sunday, November 01, 2015

Al dagenlang werd ik geteisterd door een gebrek aan inspiratie om iets te schrijven over Allerheiligen.

Dagen aan een stuk schoten slechts flauwe flarden door mijn hoofd. Geen enkel volwaardig idee. Geen passend thema. Geen beklijvende boodschap.

En toch, de wil om te schrijven naar aanleiding van Allerheiligen bleef maar zinderen in mijn hersenpan.

Ik heb nochtans wel een duidelijke mening over het maatschappelijk gebeuren in deze periode van het jaar.

Krijgen de doden slechts één officiële dag per jaar waarop we hen moeten herdenken?
Hoe kan het nu toch zijn dat mensen net in déze periode wakker lijken te schieten en dàn eens de vraag stellen hoe het eigenlijk met je gaat nadat je iemand verloren bent?
Zetten mensen die chrysant op het kerkhof vanuit een oprecht gevoel of voor de schone schijn in de familie?

Ah … het is en blijft een zeer emotionele periode voor velen en net dat aspect weerhoudt me ditmaal om mijn vrije gedachtenstroom neer te pennen zoals ik het zelf van binnen aanvoel.

Ik wil niet oordelen.
Over verdriet - of hoe iemand omgaat met verdriet - kan je niet oordelen.

Verdriet is de grootste beproeving die een mens kan ervaren in het leven en met emoties van dergelijk verwoestend kaliber moet heel zorgvuldig omgesprongen worden.

Als je eenmaal een geliefde verloren bent, weet je wat pijn is en voel je onmiddellijk wie écht weet wat je zelf doormaakt.

Je kiest alleen nog voor echtheid!

Je kàn alleen nog maar kiezen voor échtheid wil je de kracht vinden om die bittere pil te kunnen verteren. Geen gram energie heb je nog over om je te bekommeren over de onechtheid van mensen rondom je heen.

Het maakt niet uit of je nu een vaste kerkhofganger bent of liever nooit meer de herinnering wil ophalen van het moment waarop je jouw geliefde voor het laatst zag liggen doorheen het hout van de dichtgetimmerde doodskist.

En toch … de dorpsmentaliteit kan het nog altijd niet laten om te oordelen over de evenredigheid van de liefde voor de overledene met het aantal kerkhofbezoeken per jaar. Ik hoor dat gepalaver suizen in mijn oren.

Het is niet de lach of de traan op je gezicht die de taal van jouw verdriet spreekt.

Het verdriet zit enkel van binnen. Verscholen in het diepste van je ziel. Verdoken achter de façade van je lichaam.

In momenten van sterven wordt een sterk-houdend-positivisme als de grote doodsteek aanzien; hoe sterker je probeert in het leven te staan – omdat je moet, omdat je niet anders kan dan doorgaan – hoe minder je de overledene hebt liefgehad.
Althans een oordeel dat nog sterk in onze wereld verankerd is.

En ook dat is weer een oordeel.

Vandaar … ik hou mijn verdere bedenkingen over Allerheiligen veel beter binnensmonds.
Elke mens heeft een verhaal. Elke mens verschuilt zich achter een waas van bescherming. Je kan gewoon niet anders.

“Oordelen” over het verdriet van een ander is uiteindelijk de ware doodsteek en dus wil ik hierbij elk oordeel dat ik ooit zelf de wereld heb ingestuurd ten grave dragen.

Verdriet is iets even persoonlijks als de mens zelf.
Voor iedereen voelt verdriet ànders.

Ook élk overlijden is ànders. Beleef je anders.

Sinds het overlijden van mijn vader in 1997 sleurde ik de verterende angst in me mee dat ik nooit nog zo’n barbaarse pijn zou kunnen verdragen. Vijftien jaar lang kon ik noch over mijn vader, noch met mijn vader praten.

Dat is pas veranderd toen mijn grote liefde in mijn leven kwam.
Misschien loste de sluier van angst rondom mij wel op toen ik weer honderd procent voor de liefde durfde gaan.

Bij het overlijden van mijn mama was het totaal anders. Ik praatte al met haar op haar sterfbed en fluisterde haar toe dat ze mocht gaan, dat het ok was, dat ze naar papa mocht gaan en in vrede mocht rusten na haar mensonwaardig aftakelen.
Ze verdiende zaligmakende rust en ze had wellicht ook de zegen van haar dochters nodig.
Enkel zo kon ze haar strijd uiteindelijk opgeven.

Ik praat nog elke dag met haar, met hen. En toch, ga ik zo goed als nooit naar het kerkhof.

Mijn overleden ouders zijn niet daar. Ze zitten in mijn hart en wandelen in gedachten elke dag aan mijn zijde.

Uit liefde voor hen beide ga ik echter wel eens langs in deze tijd van het jaar … en zetten we hun graf letterlijk in de bloemetjes.

Allerheiligen heeft iets positiefs.

Eenmaal per jaar sluiert het kerkhof zich in een gloed van schoonheid; een waas van sereniteit, alsof de warme tinten van chrysanten en andere herfstbloemen een sprankel van leven willen blazen in het rijk van de zielen.

Een kerkhof zou er elke dag van het jaar zo kunnen uitzien …

Milady A



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :