A

Brésilienne en Frambozen

Milady A - Thursday, February 11, 2016

Waar ben ik toch in godsnaam aan begonnen?

Die vraag circuleert wel eens meer door mijn hersencellen de laatste dagen.

De woordenstroom, waar schrijvers zo graag mee pronken, alsof ze zich achter hun laptop neerploffen en dan rustig de ene prachtzin na de andere laten stromen als water dat onbegrensd uit een waterval neerkolkt, is de laatste dagen onbestaand in mijn eigen hersenpan.

Mijn geblokkeerde waterval was nu niet zozeer omwille van een pijnlijke levenservaring die ik wou uitschrijven maar omdat ik het toch verdomd zo oersaai vond wat ik aan het beschrijven was. Ik schreef namelijk over de uitbouw van mijn carrière. Hoe boeiend ik mijn pad op het professionele veld ook vond, vroeger dan toch, toen ik er volledig in ondergedompeld was, lijkt dat stuk uit mijn leven nu saaier dan een verdord bos in een grijs, regenachtig winterlandschap.

Om het uur kom ik wel eens naar beneden, weg van mijn knusse zolderplek, op zoek naar mijn allerliefste die zijn werkplek beneden heeft geïnstalleerd, en ervaar ik een woordenstroom, die boven op zolder niet komt!
Mijn gezanik of lezers überhaupt wel geïnteresseerd zullen zijn in dat dwaze carrière gedoe, klettert met gutsen op mijn allerliefste neer, waarop hij met liefdevolle kalmte bevestigt dat daar geen twijfel over bestaat.

Het is wel zo dat het stuk relevant is, hoe ik in het leven stond, hoe ik dacht, hoe ik functioneerde … om daarna tot mijn punt van het boek te komen, namelijk hoe ik ben veranderd en zoveel intens gelukkiger ben geworden. Als ik mensen wil inspireren hun leven ook anders aan te pakken – als zij dat willen - dan zal ik wel moeten uitleggen hoe ook ik vast zat in een structuur waarvan ik toen dacht dat dit mijn enige optie was … maar weet dat er àltijd een derde weg is los van de standaard ja of nee keuze die mensen als enige uitweg lijken te hebben, in hun hoofd althans.

Als ik het hart wil raken van mijn lezers moet ik ook dàt stuk aanpakken, moet ik ook dàt stuk uitschrijven.

Ik heb echter beslist om dat stuk een beetje later in het verhaal terug op te pakken, ik vind het gewoon te saai, mijn leven is momenteel allesbehalve saai en ik wil de pret niet bederven door constant mijn geest in die vijftien jaar bedrijfswereld terug te loodsen.

Ik ben dus in vogelvlucht van het jaar 1999 naar 2013 gereisd. Daar ligt de sleutel van mijn verhaal.
Mijn levensloop, doorspekt met liefde en tragedie, heeft me gemaakt tot de vrouw die ik nu ben, met een bagage aan inzichten waardoor het geluk mij langs alle kanten kwam overdonderen. Maar niet zomaar!

Vandaag start ik aan dat relaas en zal wel zien welke stukken uit mijn voorbije vijftien jaar relevant genoeg zijn om in flashback neer te pennen.
Die woordenstroom, vol kansen en geluk en groei, voel ik al daveren in mijn schedel, als een kersenbloem die op ontpoppen staat en met de verwarmende lentezon tot bloei zal komen.

Mijn lentezon is mijn allerliefste; hij zorgt er altijd weer voor dat ik rustig blijf, dat ik doorga, dat ik opnieuw geïnspireerd geraak, dat ik ‘s avonds na een schrijfdag kan relaxen in een zalig warm bad met ontspannende etherische olie … en zoveel meer.

En als de woorden toch nog vast blijven zitten, dan laat ik de boel voor wat het is en ga ik bakken met mijn nieuwe keukenrobot waarmee àlles mogelijk lijkt. Een overheerlijke brésilienne taart, een smeuïge cheese cake met frambozen, en nu staat er naast focaccia brood met rozemarijn ook een heerlijk dessert vol liefde op het programma, om mijn liefste zoet te verwennen op Valentijn!

Milady A



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :