A

Een ander perspectief

Kristien De Winter - Friday, April 01, 2016

Ik had mijn column voor de maand april al geschreven… het weekend voor 22 maart… het zou gaan over de lente, over de invloed van de seizoenen op onze organen en het verband tussen onze organen en onze emoties. Interessant, nog steeds… toch had ik daarstraks het gevoel dat dit niet de boodschap was die ik nu de wereld in wou sturen.

Een week is voorbij en toch zijn onze wonden nog rauw… iedereen in België is op de één of andere manier betrokken bij wat gebeurde… Iedereen kent van ver of dichtbij iemand die er was, iemand die zou vertrekken… De aanslagen in Parijs brachten een schokgolf teweeg, maar de aanslagen van Brussel kwamen nog dieper binnen…

Ik wil niet de zoveelste mening ventileren. Wat ik wel spijtig vond, was de vraag die ik vaak hoorde op de radio en de televisie: hadden we het kunnen voorkomen?
Ik vond dit zo respectloos… ik had liever geluisterd naar: kunnen we hieruit iets leren? Iets positiefs voor de toekomst, om terug op te bouwen?

Elk heeft zo zijn manier om hiermee om te gaan. Maar het biedt ons wel de kans om te reflecteren over onze waarden en wat die juist inhouden.

Als tiener ging ik naar een lyceum, met als directrice nog een katholieke zuster. Ik studeerde aan een katholieke universiteit. Tegelijkertijd was ik steeds sterk geïnteresseerd in andere religies: boeddhisme, hindoeïsme en ook soefisme.
Ik gaf als vijftienjarige een spreekbeurt over de filosofie van Bhagwan, later gekend als Osho en mijn afsluitend werk voor de humaniora ging over de invloed van oosterse sekten op de westerse samenleving.

Door alle analyses over de islam valt de term soefisme toch al af en toe in een krantenartikel. Soefisme is een mystieke stroming in de islam.
Ik beweer absoluut niet hierin een expert te zijn, ik ben evenmin een soefist, maar als jong tienermeisje las ik vele boeken van Inayat Khan.
Hij is geboren in India in 1882, stierf ook daar in 1927 en was mysticus en musicus.
Naast mijn bed lag jarenlang de bundel ‘Gayan - tonen van de ongespeelde muziek’.
Zijn boodschap is er één van liefde, harmonie en schoonheid, die zich niet beperkt tot één religie, maar die alle wereldreligies omarmt.
Urenlang kon ik wegdromen na het lezen van zijn aforismen.

Uit de bundel ‘Gayan’ komen deze beiden teksten:

De mens schept zelf de God
die voor hem begrijpelijk is,
maar wat zijn begrip te boven gaat,
dàt is de werkelijkheid.

Wat de wetenschap niet kan verklaren,
wordt door kunst opgeroepen;
wat de kunst stilzwijgend oproept,
wordt door de poëzie hardop uitgesproken,
maar wat de poëzie niet onder worden kan brengen,
kan tot uitdrukking worden gebracht door muziek.

Als ik deze teksten vandaag terug las, moest ik denken aan het feit hoe deze aanslagen ook ons begrip te boven gaan en dat we in de verwerking ervan ons misschien beter afstemmen op iets dat ons ook allemaal overstijgt, zonder er een naam op te willen plakken… laat het ons dan een ervaring van éénheid noemen.
Hoewel ik niet op het Beursplein ben geweest, heb ik wel het gevoel dat de mensen daar dit willen belichamen.

En wat muziek betreft.
Kan de taal van muziek de verbindende factor zijn tussen mensen?
Kan het samenwerking, solidariteit, een gevoel van éénheid stimuleren?
Absoluut. Zonder enige twijfel.
Er is wereldwijd enorm interessant wetenschappelijk onderzoek over gedaan.
Binnenkort vertel ik hier graag meer over…

Eén benadering om de huidige thematiek op te lossen, zal niet genoeg zijn.
Maar er zijn heel wat wegen en benaderingen die verbindend kunnen werken.
En hoe dan ook, het ervaren van éénheid maakt ons allemaal een stuk gelukkiger en bewuster.

Kristien



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :