A

Dagboek van een schrijfster

Ellay bvba BE627786473 - Tuesday, January 19, 2016

5 januari.
Sinds gisteren heeft mijn echtgenote de definitieve start genomen van het schrijven van haar boek.
Het ligt er al zo lang te wachten, en de enkele pogingen om eraan te beginnen hebben tot nog toe niet veel opgeleverd.
Nu zijn de eerste bladzijden geschreven.
Het is een uiterst moeilijke start.
Haar verhaal begint in de meest pijnlijke periode van haar leven, de tweede zo pijnlijke periode.

Schrijven. In je emoties durven gaan en van daaruit schrijven, hoe pijnlijk ook.
Wie heeft daar nu de moed voor?
Wie wenst dit nu te doen?
Schrijver zijn.

Ze is een absolute fan van Arthur Japin, haar grote voorbeeld als schrijver. Schrijven als hij, is al wat ze vandaag wenst.
We zijn dan ook op schrijfcursus geweest bij zijn vriend Lex.
Het was wonderlijk even in de wereld van schrijvers te mogen vertoeven en een onmisbare basis om het schrijven en het leven van een schrijver iets beter te begrijpen, iets beter te voelen.
Hoe beter de schrijver, hoe groter de twijfels.
Dit doet me denken aan een repliek die een groot acteur ooit gaf aan een nogal cocky beginneling die hem vertelde dat hij geen plankenkoorts had. Wanneer je ooit talent zal hebben, dan zal die plankenkoorts wel van zelf komen.

Maar het zijn niet de twijfels die het meest indrukwekkend zijn.
Het is de pijn, de emoties. de wil om diep, diep in die emoties te gaan, want van daaruit schrijf je de echte verhalen.

Haar verhaal komt er, daar is geen twijfel aan.
Maar aan welke prijs. En het is pas het begin.

We hadden gisteren bezoek en deze morgen moest ze ook naar buiten.
Het is duidelijk dan eenmaal mijn schrijfster “in het schrijven” zit de rest van de wereld zo moeilijk te verdragen wordt.
De emoties zijn zo sterk dat de verhalen van anderen wezenloos klinken. Ze zijn als zout op open wondes.
Ze zijn niet de oorzaak van de pijn maar ze maken de pijn zo voelbaar, vooral ... zo onbegrepen!

Schrijven is in jezelf gaan, jezelf overgeven aan je papier.
“Niemand begrijpt het, je kan het niet uitleggen, je kan het alleen neerschrijven.”
Zo ongeveer moet Japin het geschreven hebben in zijn dagboek. Zo citeerde mijn echtgenote hem daarnet.
Het verdriet verstikte haar, en haar woede om mijn gedrag 'toen' kwam weer helemaal boven.
De pijn waar ze doorgaat, nogmaals, om haar boek te schrijven is niet te begrijpen.

We lagen op de zetel en probeerden wat te rusten van een slapeloze nacht voor haar. De rust is er niet echt gekomen maar de wil om te schrijven wel.
Zo zal het de komende maanden zonder twijfel dikwijls zijn.

Ik ben geen schrijver, dit dagboek gaat niet over mij.
Dit is het dagboek over een schrijfster, mijn vrouw, degene waar ik de man van ben.

Een tasje thee en een fruitsalade, en voor de rest plaats, ruimte en rust.

L



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :