A

Ik haat je! Ik wil scheiden ...

Ellay bvba BE627786473 - Monday, January 25, 2016

Ontwapenend, zou je zo’n lieve woorden op zijn minst kunnen noemen, ten minste als je de auteur niet beter kent.
Mijn paradoxale schrijfster neemt nooit een blad voor de mond, en nu alle bladeren van de bomen verdwenen zijn, duidelijk nog minder.

Het avondmaal was eenvoudig maar heerlijk.
Kippenworstjes met een uiterst smaakvol bloemkoolmoesje (mocht het iemand interesseren dan schrijf ik wel eens wat ik daar allemaal in doe), enkele bloemkoolroosjes gestoomd en afgebakken in de saus van de worstjes en dan haar favoriete “comfortfood”, erwtjes met natuurlijk ook wel het een en ander erin …

Waarom dit alles me deed denken aan Stijn Streuvels weet ik niet. Het kwam zo maar op …

Het rinkelende winkelende waterding ...

Stijn Streuvels zal zonder twijfel zijn gedicht geschreven hebben, geïnspireerd door een Zeemeermin die op de avenue Louise de winkels afschuimt terwijl haar GSM de hele buurt in rep en roer rinkelt.

Voor de puristen, het is inderdaad het “krinklende winklende waterding”.
Onbegrijpelijk waar schrijvers hun ideeën vandaan halen.

Schrijven heeft werkelijk iets mysterieus.
Waarom net die woorden op dat ogenblik?
Je zou kunnen denken dat een autobiografisch werk makkelijker is.
Dan vertel je “gewoon” wat je zelf beleefd hebt. Zou je vermoeden toch?
Wanneer ikzelf voor dit dagboek stukjes van onze gesprekken ietwat secuur wil weergeven omdat de discussie op zich interessant is, dan moet ik ze opnemen, of ik bak er niets van.
Het herinneren is voor mij al even indrukwekkend als de creativiteit waaruit zo’n krinkelend ding komt.

Gisterenavond, iets na 19uur.

Je ligt nu in je badje, mijn lievelingsschrijfster.

Oh ja, het badje.
Een plaats waar we graag samen in liggen.
Het is dan ook zo’n uitzonderlijk mooi bad.
Een “Milady bad” noemde je het en ik moet toegeven, zo’n mooi design had ik ook nog nooit gezien.
Misschien post ik er wel eens een foto van.
We liggen er zo graag samen in en toch lig je daar nu alleen.
Niet omdat we al gescheiden zouden zijn na je woorden van gisteravond.
Ook niet omdat ik wat dan ook begrijp van wat er gebeurt.
Mijn instinct heeft me alleen maar ingefluisterd dat liefde vanavond betekent dat ik je badje laat vollopen. De perfecte temperatuur. Heerlijk geurend schuim. Zachte unplugged muziek.
Jij die onder het witte dek van de bubbels verdwijnt.
Jij die geniet van de ontspannende warmte, in alle rust.

Nu jij in je badje ligt te soezen kan er nog een blaadje van “Het dagboek van een schrijfster” bij.
En dat is zonder twijfel de mooiste ode die ik vandaag aan jouw schoonheid en wijsheid kan brengen.

Misschien zal je dit ooit lezen en weten dat ik er dan toch “iets” van begreep, niet veel, maar toch voldoende om te weten wanneer erwtjes en een solo-badje een noodzaak zijn.

Terug naar vandaag.
“Ik haat je. Ik wil scheiden” fluisterde ze gisteren voor de maaltijd.
“Omdat je toch niets van me begrijpt, niemand begrijpt me trouwens. Hoeveel pijn ik doorstaan heb.”

Er is geen antwoord op die bevestiging.
Niemand kan weten wat zij doorgemaakt heeft.
Het verhaal zelf moet je in haar boek ontdekken maar de moed hebben om daar weer helemaal in te gaan is bovenmenselijk.
Het moeten meemaken kies je niet, je moet erdoor en je doet dat met een volledige overgave van jezelf.
Er willen over schrijven en er daarvoor weer helemaal in gaan, dat is wat schrijvers doen, ten minste als ze over het echte leven willen schrijven. “Het is ook therapeutisch”.
Ik hoop het maar.
Eén ding is zeker.
In de loop van de twee jaar dat we nu samen zijn, werden de momenten dat we erover kunnen praten talrijker.
Als erover praten een teken is van verwerking dan is dit inderdaad therapeutisch.

Na het badje nog wat tv kijken, een yoghurt, een fruitslaatje (met kiwi, appelsien en druifjes en een klein extraatje om alles lekker op smaak te brengen, misschien moet ik eens een kookboek voor partners van schrijvers schrijven) en dan tegen 23uur naar bed.
Het is heel vroeg vanavond, maar het was dan ook een uiterst zware dag. Je oordopjes maken een echt gesprek onmogelijk.
Een intense omarming, jouw zachte lippen op de mijne zeggen zoveel meer dan woorden.

“Ik wil nog met je getrouwd blijven” zucht je zacht voor je je dromen induikt, “Ik wil voor altijd met je getrouwd blijven!”.
"Natuurlijk schat, dat weet ik wel, ik hou zoveel van je".
"Ik nog meer van jou ..."

Ik ben gelukkig met jou door het leven te mogen gaan en getuige te zijn van de geboorte van een schrijfster. Het beloven spannende maanden te worden …

L



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :