A

Spannend

Ellay bvba BE627786473 - Tuesday, February 23, 2016

Het is spannend …

11uur vanmorgen. Samen met mijn schrijfster nemen we een korte break, koffietje en een Granny’tje (neen, niet uit Roodkapje en de Wolf, trouwens over dat verhaaltje doen ook de wildste leugens de ronde, maar daar hebben we het een andere keer over … maar wel een “gezond koekje”), een must rond dit uur. De lucht trilt letterlijk door de opwinding van het schrijven. Ik hoor de spanning van het verhaal in mijn schrijfsters stem.

“Het is ongelooflijk wat er allemaal uit komt, on-ge-lo-fe-lijk!!” fluistert ze me toe.

Deze hele schrijfervaring herinnert me aan een opleiding NLP die we beiden hebben gevolgd. Een aanrader voor iedereen die wat bewuster wil leven. daarin wordt de notie anker ingevoerd om herinneringen beter vast te leggen. Ankers zijn fysieke elementen, dat kunnen dingen zijn, maar ook een geur, denk maar aan de Madeline van Proust, of een handeling, een bepaalde manier om in je eigen handpalm te nijpen.

“We vergeten inderdaad nooit iets, schijnt het. Maar het is gewoon soms moeilijk om het ons te herinneren. Daarom dat schrijven zoals je doet heel wat herinneringen terug oproept. En dan je zolder als anker gebruiken of zo’n heerlijk fruitslaatje … dat kan niet anders dan inspirerend werken” haak ik even in op haar on-ge-lo-fe-lijk!

“Ik ben echt benieuwd wat er nog allemaal gaat uitkomen. Echt spannend. Moeilijk ook. De hele morgen schrijven en er is nog maar een uur verlopen in mijn verhaal. Ja, ik moet alle details uitschrijven want de lezer moet alles kunnen begrijpen. Wij weten wat er zich afgespeeld heeft, maar voor de lezer moet ik alles duidelijk worden door mijn woorden.”

“Bij mij zal dat zo niet zijn, ik zal het wel wat korter maken”.

“Ja, maar jouw teksten zullen even goed moeten zijn als de mijne, niet zomaar een blogje. Je wil op de cover komen …”.

“Neen, helemaal niet, ik zal wel je kok zijn en je cursiefjes schrijver. Die cursiefjes kunnen we dan zo in de “Well of Inspiration” steken. Niet nodig om me te pijnigen zoals jij doet.”

“Al bij al heb ik nu zo’n 12.000 woorden bij mekaar geschreven in het nieuwe deel. Het eerste deel telde zo’n 10.000 woorden maar dat moet ik allemaal herschrijven …”

“Eens kijken hoeveel woorden er in zo’n boek staan?”.

“Ik heb dat wel eens gecheckt maar kijk nog eens naar het boek van Japin, het zal zoiets van dat formaat worden”.

“Wel … zo’n 10 à11 woorden per zin. Zo’n dertig, vijfendertig zinnen per blad. Neem 300 à 350 woorden per blad. 380 blz … dat geeft 10.000 woorden.”

“Kan niet, dat heb ik al lang … “

“100.000 natuurlijk.”

Een rekenmachientje zorgt voor verbijstering.

“120.000 woorden, minimum … aan 1000 woorden per dag … is 120 dagen, 5 dagen per week schrijven is 24 weken, 6 maand. Ja, dat moet kunnen, ik zal waarschijnlijk wel soms meer dan 1000 woorden schrijven”.

“Zonder twijfel, eenmaal je er echt in zit … “

Als spetterend vuurwerk razen er nog wat tai-chi vuisten langs mijn neus en oren, springt mijn favoriete schrijfster van ons bankje en maakt ze zich klaar om de zolder weer te gaan vullen met haar schrijfpassie.

“Oh ja, de nieuwe knoppen voor mijn site niet vergeten, dat is nu wel heel dringend, Zeker als jij kronieken gaat schrijven dan moet er ook een knop zijn die de lezer daar in één druk naartoe brengt …”

“Waarom heb ik in hemelsnaam beloofd dat ik kroniekjes zou schrijven?” schoot het door mijn hoofd! “Het zijn als blaadjes die in de herfst van een boom vallen. Als je ze van je grasperk geraapt of geblazen hebt komen er nog eens zo veel bij, en niemand die daar op zit te wachten …”

Het voelt eigenlijk wel goed, dus zal het ook wel goed zijn.

Ikzelf herlees zeker geen tienmaal wat ik schrijf om het telkens te verbeteren als was elk woord de laatste hindernis tussen mijn meesterwerk en de nobelprijs literatuur.

Maar ik schrijf wel liever en liever, en steevast zal ik eindigen met “My point is …”, tenminste in mijn kronieken, want hier, in deze columns schrijf ik over de geboorte van mijn schrijfster en haar werk.

Het is spannend te voelen hoe die energie door ons huis zindert. Soms als een zacht lentewindje dat de lange groene grassen streelt die langs de waterkant hun voetjes baden. Waar gisteren nog het rinkelende winkelende waterding elk van ons deed dromen. Waar morgen de allesverwoestende orkaan de ultieme strijd aangaat met de duizend jaar oude eik die voor niets en niemand had geplooid. Zo ook de toorn van mijn liefdevolle echtgenote wanneer de woorden haar emotie maar in mineur kunnen weergeven, of haar wonderlijke vreugde wanneer de zinnen als sprankelende beekjes uit haar pen vloeien en het allemaal klinkt zoals het hoort.

Zij zou en zal voorbij elke beperking gaan die anderen zichzelf steeds blijven opleggen.

“Vele boeken eindigen met één on andere levensles, mijn boek zal daarmee beginnen. Zo kan ik ook de lezers helpen bouwen aan een inspirerend leven. Hoe elk van ons zijn dromen kan waarmaken. Ik moet wel ook duidelijk tonen dat dit niet zomaar gaat … anders zou het wel heel makkelijk zijn. Zou het dan nog de moeite waard zijn, trouwens?”

Mijn wildste dromen zijn dagdagelijkse realiteit geworden, ook dat is niet over rozen gegaan …

Hoe?

Heel eenvoudig … ik heb de auteur achter het boek leren kennen … met haar wijsheid … en haar karakter … dan is veranderen geen keuze meer … !

See you.


L



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :