A

Het Plan

Ellay bvba BE627786473 - Tuesday, March 01, 2016

Het plan …

Hoe iemand schrijft is zeer persoonlijk.

De ene schrijver heeft een vaste routine waar hij elke dinsdag en donderdag om 9u begint.
Tot 12uur schrijft.
Korte lunch.
Namiddag van 13 uur tot 17 uur.
Afsluiten en verder gaan met je leven.

De andere doet het wanneer het opkomt.
Soms wel schrijven, soms niet. Heeft slapeloze nachten omdat het verhaal door het hoofd spookt.
Lijkt dagen te slaapwandelen omdat het verhaal nog meer door het hoofd spookt.
Mijn schrijfster is de eerste weken van haar nieuwe leven zo begonnen.

Maar gisteren was het anders. Ikzelf was op training, zo had mijn lieve echtgenote ons kasteel voor zich alleen.

De zolder is dan haar plek.
Beschermd van alle rotzooi, administratie, mails, papiergedoe - die ze aan de keukentafel afwerkt – trekt ze naar de zolder die een heilig sanctorum geworden is, om het eens met een pleonasme te zeggen.
De kaarsjes flikkeren zacht, de roestrode wanden zorgen voor een zeer intieme sfeer.
De indrukwekkend grote boeddha straalt een vredige rust uit.

Alles dicht bij de hand. Dagboeken.
De oude laptop met alle mails van jaren.
De twitter accounts, want ook daar is een deel van het verhaal geschreven geweest.
Daar zit echter een twist.
De oudste tweets dateren van medio 2013.
Nergens zijn de oudere tweets te vinden.

“Liefje, zou ik die kunnen opvragen bij twitter?”.

“Altijd de moeite om de vraag te stellen als die belangrijk zijn voor jou!”

“Die tweets zijn dat hele jaar voor jou geschreven geweest. Elke tweet was een boodschap aan die koppige weerbarstige CEO die maar niet wou luisteren naar wat ik te zeggen had.
Dus ja, die zijn belangrijk”

Of we twitter zullen kunnen overhalen van datzelfde belang weet ik niet. Dat lees je zonder twijfel in haar boek, of in een volgende dagboekblad.

Wanneer ik enkele uren later een fruitslaatje breng wordt ik als het ware overvallen door het verhaal en erin getrokken als een schip in een draaikolk.

Het eerste hoofdstuk was al lang aan het broeden en is er vanzelf uitgestroomd.
Terug onderdompelen in uiterst pijnlijke momenten maar een rechtlijnig verhaal waar weinig twijfels rond zweefden.
Het tweede hoofdstuk moet nu een nieuw aspect van Milady A onthullen. De zakenvrouw.

Die leer je ook nog wel kennen.

“Liefje, luister eens naar hoe ik dat tweede deel wil beginnen … …
Dan zou ik terug moeten gaan om uit te leggen wat er dan in die grijze enveloppe zat.
Eerst schreef ik het allemaal hier neer maar ik moet het kunnen meenemen, dan heb ik het maar in een document op de pc gezet. Maar dat is zo eentonig rechtlijnig.
En moet ik dan eens dat gesprek van een week erna weergeven en dan teruggaan?
Arrgghhh, ik zit hier echt te tateren.
Zo gaat het niet.
Hoe kan ik terug in de tijd gaan om te laten aanvoelen wat die enveloppe met mij deed?”

Voor de lezer laat ik hier belangrijke informatie weg om bepaalde drijvende krachten uit het boek niet te verraden. Je zou teleurgesteld zijn om ze hier ontdaan van al hun schoonheid te moeten ontdekken. Je zal hier dus vandaag niet te weten komen wat er dan wel in die grijze enveloppe zat ... en nochtans is dit van levensbelang ...

“Schat, zo springt het verhaal eerst een week vooruit, dan weer achteruit om dan nog verder in de tijd te gaan om die business kant van jou te belichten.
Die grijze enveloppe zou voor velen helemaal niet het belang hebben dat jij eraan hecht. Om de lezer dat duidelijk te maken moet hij eerst jouw professionele gedrevenheid en inzet leren kennen vooraleer de brief te openen.”

“Ja ik moet dan nog veel verder in de tijd gaan, maar tot waar??”

De discussie gaat geanimeerd door.
Het is fantastisch om zo te mogen deel uitmaken van het verhaal.
De geboorte letterlijk mogen meebeleven. Er is maar één schrijfster, er mogen bij zijn is adembenemend.

“Ik ga niet al mijn jobs beschrijven, maar wel de verhalen er rond.
Eerst het leven bij DLA. De egotripperij, de speed, de echte voorloper van wat er later zou gebeuren. Ja, nu heb ik het!”

Zo wordt een hoofdstuk geboren.
Er is een opening, maar hoe het juist zal gebeuren weet je niet. Dan zijn er de weeën.
De ene na de ander, mekaar steeds sneller opvolgend.
Uiteindelijk is er dat ene moment waarop je het weet.
De rest is “uitschrijven”.

Zo ook gisteren.
Al is er niet veel op papier gezet.
Het was een rijke dag voor de schrijfster.
Het plan van aanpak ligt er.
Morgen verder.

De maaltijd is heerlijk, wat te weinig, maar smaakvol.
Lotte, met een lichte rode currysaus afgewerkt met wat witte wijn, Chardonnay (our favourite) en wat kokosmelk. Daarbij wat verse groentjes. Een potje met wat rode paprika, courgette en kerstomaatjes.
Eerst de paprika en de courgette laten aanstoven, dan de tomaatjes erbij, eventjes, tot ze warm zijn maar niet in tomatensaus veranderen. Naar believen kruiden.
In de oven een lange zachte paprika, met daarop enkele plakjes mozzarella. Flink wat peper erop om het geheel de nodige smaak te geven.

De avond gaat rustig over in de nacht.

L



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :