A

Over kitsch en slurpen.

Milady A - Saturday, April 02, 2016

Heel wat metrostops en een busrit verder, stapten we uit aan Kinkaku-ji, voor de Nederlandstaligen beter bekend als het Gouden Paviljoen.

Het fijne aan reizen met een gids is dat je gewoon de lange wachtrij straal kan voorbij lopen en al rustig kunt genieten van de prachtige omgeving terwijl de gids in de rij aanschuift voor onze tickets.

Het paviljoen is onderdeel van een tempel die de officiëel de naam Rokuon-ji draagt, en tot het Zen boeddhisme behoort. De tempel werd gebouwd door de derde Ashikashogun Yoshimitsu, die op 37-jarige leeftijd zijn officiële plichten verruilde voor het bestaan van een monnik. Hij stond er echter wel op zijn macht te behouden. De tempel was oorspronkelijk zijn huis en toevluchtsoord.

We liepen langs een door-bomen-overschaduwd pad en kwamen vervolgens in een tuin met heel veel licht waarin het paviljoen plots opdoemde. Niets dan gouden schittering in het zonlicht met bovendien een dubbel effect door de volledige reflectie in het water. Prachtig om te zien.

More on photography.milady-a.com
Luxury Places - Luxury Travel - Japan Kyoto Kinkaku-ji Ryoan-ji

Dit gouden paviljoen is een kopie van het bouwwerk dat in 1950 door een brand werd verwoest. Het elegante bouwwerk van drie verdiepingen is volledig met bladgoud bedekt, met écht goud weliswaar, en is bekroond met een bronzen feniks op de top. Ook hier is er een harmonieus aangelegde tuin rond de tempel maar alweer geen tijd, althans volgens onze gids.

De volgende stop was de Ryoan-ji, die wereld bekend staat vanwege zijn droge tuin, een compositie van grind en 15 stenen die worden beschouwd als de ultieme weergave van het zenboeddhisme.

More on photography.milady-a.com
Luxury Places - Luxury Travel - Japan Kyoto Kinkaku-ji Ryoan-ji

Hoewel de symboliek van de stenen op verschillende manieren wordt geïnterpreteerd, behoeft de tuin, evenals het zenboeddhisme zelf, geen definitie.
De raadselen kunnen alleen in diepe contemplatie worden opgelost, iets wat door de horden toeristen die je er tegen komt, niet echt bevorderend werkt.
Onze gids probeerde het nochthans. We moesten samen met hem rustig gaan zitten en met halfgesloten ogen naar het wit-grijze grind staren. Dit grind moest het water of de oceaan voorstellen en de rotsen die in de tuin liggen, stellen de schepen voor.
En dan … àlle denken weg!

Althans dàt was de bedoeling.
Maar ik kon me alleen maar focusen op die troep mensen achter ons en het alombekende lawaai van massa-toerisme. Ik vermoed dat de échte zen boeddhisten ook hun meditaties niet deden als er honderden mensen rondliepen.

De vijvertuin in het heiligdom is ook de moeite waard om even een kijkje te gaan nemen. Deze werd aangelegd toen zen nog niet tot Japan was doorgedrongen en je kan zien dat de glooiende contouren van deze tuin een mooi contrast vormen met de zeer strakke steentuin.

More on photography.milady-a.com
Luxury Places - Luxury Travel - Japan Kyoto Kinkaku-ji Ryoan-ji

Het stenen was-bassin voor de tearoom, Tsukubai genaamd, heeft een heel speciale inscriptie: “I learn only to be contented.”
“He who learns only to be contented is spiritually rich, while the one who does not learn to be contented is spiritually poor even if he is materially wealthy. This concept is important in the Zen spirit.”

Dàt is helemaal mijn motto in het leven! Je maakt je eigen geluk, zoveel is zeker.

Het liep al tegen 14h aan en Milady A had reuzehonger!!
En … als ik honger krijg, dan ben je best niet te dicht bij me in de buurt! ;-)

De gids had het snel begrepen en nam ons mee naar een sushi-tentje waar volgens mij alleen de locals kwamen want het restaurantje zat zodanig diep verborgen achter muren en betonnen blokken dat een westerling, die zich laat leiden door de Engelse opschriften op een Japanse restaurantdeur, nooit zou vermoeden dat achter deze deur een sushi bar schuilging.
Eenmaal binnen voelde ik me in een Flintstones tekenfilm! De schoteltjes met lekkers (of walgelijks, allemaal te zien hoe je het bekijkt) kwamen weer voorbij op een rollende band, zoals we al eerder hadden gezien tijdens onze eerste dagen in Tokyo, maar deze stek leek echt uit een futuristische tekenfilm te komen.

Het ging ongeveer zo: we gaan zitten in een ‘boot’, je weet wel zo’n twee zitbanken met klein tafeltje tussenin dat tegen de muur geplakt staat, zoals in een treinwagon, en je neemt gewoon wat je wil van de rolband.
Tot zover waren we mee.
Mààr dit futuristische plekje had meer in petto. Je kon ook automatisch bestellen via een computer gestuurd systeem dat in directe verbinding stond met de keuken. Althans zo moet het wel zijn want onze gids drukte nog maar op een aantal knopjes en een fractie van een seconde later zwiepten de bestelde schoteltjes in een razendsnel tempo tot voor onze neus, en dat op de band die hoger gelegen was dan de band waarop de constante schoteltjes passeren.
Te zot voor woorden.

Gelukkig hebben de Japanners serieus oog voor kitsch want elke hap die je wil bestellen toont zich niet alleen in een resem totaal onleesbare Japanse tekens maar gelukkig ook in een uitzonderlijk kleurrijk fotootje van wat je nu eigenlijk bestellen wil.
Het prentje is zodanig kitsch dat je denkt dat die kleuren van het eten wel degelijk serieus gepimped moeten zijn in Photoshop … zo kan eten er niet uitzien. Maar niets is minder waar. What you see, is what you get!

Ik heb dus niet zoveel gegeten, dat konden jullie al raden, want ik heb me gehouden aan de veilige keuzes: sushi met tonijn, met komkommer en met avocado en al de rest van de totaal onbekende snacks die de schoteltjes met trots presenteerden, liet ik maar al te graag voorbij gaan, op naar de klanten die zich in de volgende ‘boot’ bevonden.
Maar het systeem zat verdomd vernuft in elkaar. Als je dus iets bestelt, en jouw bestelde gerechtje in sneltempo komt aangezoefd, zie je ook een typisch Japans tekenfiguurtje op hetzelfde schermpje waar je de bestellingen intikt, plots vrolijk staan springen omdat je bestelling eraan komt. Dat figuurtje heeft bij elke druk op de knop wel een functie.

De Japanners hebben een totaal tegenovergestelde smaak in stijl dan de westerling. Wij westerlingen houden van sobere, strakke en klassevolle kleuren en vormen. Voor de Japanners kan het niet kleurrijk en onrealistisch genoeg zijn. Vandaar ook de massa’s – voor ons nooit geziene - gsm hoesjes waar iedereen mee rondloopt. Eentje zag er uit als een stuk Zwitserse chocolade waarbij een groot stuk afgescheurd was, een andere was gemaakt in de vorm van een Japanse Chanel jurk, en dus niet de klassevolle ‘Franse’ Chanel stijl zoals wij die kennen.

Het is opmerkelijk te zien dat ook heel veel mannen met dergelijke gsm hoesjes rondlopen. Business mannen weliswaar. In de metro heb ik er honderden kunnen bekijken. Allemaal in een saai zwart pak, zonder de perfecte snit van de ons gekende Italiaanse makelij, maar één voor één hebben ze een gsm hoes die recht uit een stripverhaal komt.
Moesten de Westerse mannen nog maar durven een gsm hoesje te kopen met een fractie van het tekenfiguur-gedoe waar de Japanner als absoluut normaal beschouwt, dan nog zouden ze schunnig bekeken worden door alle andere westerlingen als kwamen ze regelrecht uit ‘Alice in Wonderland’.

Maar goed, we zaten bij de Flintstones lunch. De gids had allerlei dingen besteld die voor ons een stap te ver waren en toen hij zijn noedels hartstochtelijk begon op te slurpen, was ik liever even naar buiten gegaan.
Slurpen is totaal normaal voor de Japanner; soep of vochtige gerechten eten ze nu eenmaal àltijd al slurpend, maar voor een westerling is het toch altijd weer even wennen om dat te zien en vooral te moeten aanhoren.

Ik kan al zo slecht tegen smekkende geluidjes …

Follow my blog with Bloglovin



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :