A

Schrijven is ... verwerken

Milady A - Tuesday, January 12, 2016

Dat heb ik al een week lang aan de lijve moeten ondervinden.

Het werd wat stil op Milady-A.com sinds Kristien De Winter haar column voor het nieuwe jaar bracht.

Sinds begin vorige week ben ik namelijk volop aan het schrijven geslaan om dat inspirerend autobiografisch verhaal nu eindelijk eens wereldkundig te maken in 2016!

Nu ik de laatste maanden meer en meer leer over het schrijversmilieu, vond ik dat wereldje, van op een afstand, eerlijk gezegd nogal vreemdsoortig.
Ofwel blijken schrijvers niet om te kunnen met te veel sociaal contact, ofwel zonderen ze zich volledig af van de buitenwereld omdat al de rest ballast is en hun inspiratie niet vloeien kan, ofwel zijn ze depressief omdat schijnt dat je niet over diepe, intense emoties des levens kan schrijven als je zelf niet diep bent gegaan, ofwel zijn ze zwaar ongelukkig, voor dezelfde reden, en zo ongelooflijk onzeker.

Ik vond dat allemaal toch maar vreemd hoor, en begreep er niet te veel van.

Tot je zelf aan het schrijven gaat natuurlijk!

Is het niet met alles zo, dat je pas écht begrijpt hoe iets voelt tot je het zelf beleefd hebt?

Mijn Mr Big is elke dag een kroniekje aan het schrijven sinds vorige week - zo noemt hij dat - over mij!!
Over mijn gedrag, mijn uitspattingen, mijn blik, mijn emoties en over hoe ik, volgens hem, elke dag meer en meer een échte schrijver wordt.

Het begon zo …
Ik was vorige maandag vol goeie moed naar mijn schrijfplek getrokken, de Nespresso machine naast mij, een volle kan gefilterd water en gedreven als een werkpaard ging ik dat boekje eens schrijven zie.
Ik had mij zelfs voorgenomen om in tien weken een eerste draft klaar te hebben, de basis van het totale boek, laat ons maar zeggen.

Tja … en dan komt de clash met de brute, bikkelharde realiteit!

Alles wat ik al geschreven had, ergens op een gewillig moment de voorbije maanden, heb ik weggegooid en was dus opnieuw begonnen, vanuit het niets. De precieze scène had ik wel in mijn hoofd, al lang, hoofdstuk één was al maanden klaar en duidelijk.
Ik had echter mijn les geleerd en wou ten allen tijde vermijden dat ik binnen twee maand opnieuw al mijn uitgeschreven werk met de grond gelijk zou maken en zou moeten weggooien, waardoor ik nu over élke zin zat na te denken, elk woord moest juist zin en exact de emotie of de gemoedstoestand weergeven die ik beleefd had. Het was daarenboven de allereerste keer dat ik dialogen moest uitwerken; voor mijn blogs was dit nooit eerder relevant geweest, maar een autobiografisch werk waarin ik de lezer totaal wil meenemen in de ervaring, moet uiteraard geschreven worden met sterke dialogen. Dialogen die volstrekt waarheidsgetrouw moeten worden weergegeven!

Heb je dat al ooit zelf geprobeerd?
Teruggaan naar een extreem dramatisch moment uit je leven, iets waar je liever nooit meer aan terug denkt?
Zo’n moment moest ik uit mijn herinneringen opvissen, mij honderd procent mee associëren en herbeleven alsof het nu gebeurde omdat élk woord, élk gevoel volkomen authentiek moest zijn.
De ontreddering voelde ik al onmiddellijk maar dan begint het pas als schrijver, want voor elk gevoel moest ik ook nog de juiste taal vinden.
Het is goegenaamd niet dezelfde emotie als iemand jammert of weeklaagt, huilt of snottert, grinnikt of schaterlacht. De taal is cruciaal.

En zo … heb ik vorige week opnieuw een extreem dramatisch moment uit mijn leven herbeleefd. Voor de volle honderd procent.

Dit heeft de burcht die ik daarrond gebouwd had, in één slag gebombardeerd en plat gelegd. Samen met mij.

Ik hield me sterk, we hadden trouwens vrienden op bezoek die avond van mijn eerste schrijfdag, ik hield vol en verborg wat in mij aan het borrelen was. Dinsdag ochtend voelde mijn ganse lijf alsof het elk moment in stukken kon vallen maar opnieuw, ik ging door, ik had trouwens nog een afspraak, maar daarna was mijn geprogrammeerde mind niet langer bestand tegen de emoties die jaren geleden duidelijk nooit volledig verwerkt zijn en dinsdagmiddag moest mijn liefje een gebroken vrouw opvangen.

Ik heb niets meer geschreven dinsdagnamiddag. Ik heb geslapen.

Pas tegen de avond, nadat ik alles wat op een rijtje had kunnen zetten in mijn eigen hoofd, tussen de dutjes en tranen door, kon ik verwoorden wat er gebeurd was, kon ik mijn liefje betrekken bij die éne situatie die zich heeft afgespeeld vòòr hij in mijn leven kwam.

Even vreesde ik dat ik mijn droom zou moeten opgeven, dat ik dat boek niet geschreven zou krijgen, dat het té zwaar zou zijn, … maar ik zou Milady A niet zijn als ik me op woensdag niet weer herpakt heb … en weer naar mijn zolder ben getrokken.
Al zullen de tranen als een tsunami uit mijn oogkassen stromen, dat boek zal er komen en ik … zal eindelijk de pijn kunnen verwerken!

Mijn liefje heeft wellicht gelijk … ik zonder me af van de buitenwereld, ik kan niet over zo’n sterke emoties schrijven als ik die niet zelf had meegemaakt, ik kan niet om met ballast die mijn inspiratie stroom stopt, ik zat er zelf even door, maar ik ben heel gelukkig dat ik een échte schrijver aan het worden ben!

Milady A



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :