A

Hélemaal uit het échte leven gegrepen …

Milady A - Wednesday, September 16, 2015
She He

Ik woonde nog in mijn loft, ja … als je single bent, is het toch mega hip om in een strakke, trendy loft te wonen, niet? Een leuke stek waar je kan leven zonder de lasten van een tuin waar elke week de grasmaaier de scepter zwaait of waar de uitgebloeide hortensia’s moeten ingekort worden als het winterslaap-seizoen weer zijn intrede maakt.

Daar zat ik dan in mijn dressing, waar ettelijke kapstokken aangekleed met broekjes en bloesjes, met kleedjes en jasjes, mij stilzwijgend bleven aanstaren met een onheilspellende blik en een onhoorbaar geschreeuw dat me toesnauwde dat ik nu toch maar eens iets uit de rekken moest nemen!

Dat er wel het één en ‘t ander ging in die dressing, had je al door … Dat het er daar uitzag als een Italiaans boetiekje hoef ik ook niet onder stoelen en banken te steken …

Maar toch, ik voelde me gegrepen door een overweldigend beklemmend gevoel, een gevoel dat vooral herkenbaar is bij emotionele momenten in dit veelzijdig leven, maar niet écht past binnen de muren van mijn dressing. En toch, ik was gevangen in een waas van totale radeloosheid, want ik had géén kleren om aan te trekken! Totaal geen kleren!

Je vindt dit misschien grappig, door de banale herkenbaarheid van dit euvel, maar voor mij was het op dat moment één en al drama.

De herfst was net in het land, mijn absoluut favoriete seizoen, en dan wil ik niets liever dan meedijnen op de golven van de veranderende natuur, waar elk landschapstafereeltje zich opdirkt met een kleurenpalet van rode, gele, en gouden tinten, die plotsklaps het ééntonige, overal hetzelfde-wezende groen van de zomer de grond in boort, en zich overgeeft aan de onvermijdelijke verwisseling van seizoenen.

Die gedaante verandering neem ik ook elk seizoen zelf ter harte, en al zeker als de herfst in het land is. Hoe fijn is het niet om weer eens een prachtige, lange laars aan je been te zien, of je te wikkelen in een cashmere sjaal, met – waarom niet? – hippe pomponnetjes … de stijlvolle, trendy versie weliswaar. Héérlijk vind ik dat! De herfstcollectie vind ik altijd opnieuw overhéérlijk.

Maar! Het probleem dat zich manifesteerde, daar in die grote, overvolle dressing, was veel groter dan je ook maar zou kunnen vermoeden.
Ik moest iets zien te vinden wat zou passen voor àlles wat er die dag op de agenda stond, wetende dat we tussen de verschillende activiteiten niet meer huiswaarts konden om ons even snel om te kleden.
Mijn outfit moest dus aangepast zijn aan een nog wat koele ochtend, maar al snel vanaf de middag zich moest kunnen transformeren naar een al-even-prachtige outfit voor een heerlijke nazomerzon, want het zou nog 23° worden in de namiddag.

Eveneens rekening houdend met het feit dat wij van hot naar her moesten hollen die dag om allerlei boodschappen te doen, in toestanden à la Gamma, waar je niet zomaar met een strak, sexy kleedje aankomt en hoge hakken, als je daar weer buiten wil geraken zonder dat je neergekelderd bent door het eindeloze staren van de man én de vrouw in die winkel, maar waar dat kleedje en schoenen wél weer gelden om mijn lieve mama te gaan bezoeken die toen nog leefde en in het rusthuis verbleef, en waar ik toch mezelf moest zijn, zo herkende ze ons het best.

Want zelfs al was mijn prachtige moeder in de laatste fase van die onmenselijke ziekte Alzheimer, toch keek ze nog altijd naar wat haar dochter aan haar lijf had en wist ze telkens weer een opmerking te maken over wat ik droeg.
Ook zij was gans haar leven al gek op Italiaanse boetiekjes en haar vaste stek sinds haar jeugd is ook mijn vaste boetiek geworden. Over generaties heen.

Meneertje Alzheimer heeft haar oog voor stijlvolle kledij nooit kunnen verbrijzelen, alsof dat het énige was waar haar verloren geest nog op scherp stond.

Maar dat was nog niet alles. De dag zou eindigen in onze twee uur durende dansles, waar mijn outfit makkelijk moest zitten, en toch ook wel mooi rond het lijf moest passen – we hebben het hier ten slotte over latin dance – opgesmukt met vrouwelijke schoenen, uiteraard met sexy hak – latin dance remember!? – maar waar nòg aan een voorwaarde moest voldaan worden: de zool moest nét glad genoeg zijn.

De wantoestand van de juiste zool was nog het àllergrootste probleem … want ik kon mijn nieuwe, pas gekochte herfst outfits niet zomaar aantrekken. Bij het één pasten bruine laarzen, bij het ander zwarte of grijze pumps en dààr knelde het schoentje hélemaal want het éne paar had te gladde zolen voor de geboende dansvloer en het àndere had rubberen zolen wat een quick ball change totaal onmogelijk maakte.

Ik stond al zolang te vechten met de alsmaar groeiende agressiviteit van de glurende kapstokken dat mijn wazig hoofd op hol begon te slaan en ik alsmaar knorriger werd.

En toen stond hij haar, die lieve, prachtige man van me. Hij woonde toen al een tweetal maand bij mij, in de loft, vooraleer we zouden intrekken in ons nieuwe huis, en was even komen kijken of alles wel ok was met me …

Was àlles wel ok met me??

Mijn ogen schoten vol vuur, en ik ontvlamde met een kracht van een uitbarstende vulkaan, en riep: “Laat me gerust, lààt me gerust, je begrijpt hier toch niets van!!!”

Op exact hetzelfde moment dat ik hem die woorden toeriep, wist ik het! Of dacht ik te weten wat er nu stond te gebeuren!

Ik vreesde voor onze allereerste ruzie en huiverde bij de gedachte dat zijn vulkaanuitbarsting nog veel heviger zou zijn dan de mijne. Want wat doe je met zo’n uitzinnige vrouw die wild en heetgeblakerd aan het razen is omdat ze ogenschijnlijk geen kleren vindt in haar als een boetiek uitziende dressing.

Zijn reactie was voor mij nooit gezien. Totaal onwezenlijk. Helemaal onwerkelijk.

En toen werd het nog maar eens bewezen … hij was méér dan mijn ideale man!

Hij is mijn Mr Perfect tot in de eeuwigheid en vele mannen kunnen nog iets van hem leren …

Klik op zijn foto hiernaast en lees zijn kijk op dit – voor velen onder ons - alledaags akkefietje …

Milady A

Het was al een tijdje stil daarboven.

Het moet al wel een klein uurtje geleden zijn dat mijn hart en ziel zich naar haar dressing begaf om zich te kleden voor deze weliswaar vrij gevulde dag. Nu, daar heb ik al een tijdje mee leren leven. Je kan van je vrouw niet verwachten dat ze er altijd top uitziet en dan verwachten dat ze, net zoals jij, na 12 minuten weer beneden staat, klaar om met een willekeurige keuze van, uit puur geluk, ongeveer bijeen passende kleren, de nieuwe dag aan te pakken.

Dus … na een uurtje ga ik even de trap op om te kijken hoe de Dress-goden ons gezind zijn.

Plots begrijp ik hoe het er moet uitzien wanneer een orkaan zich stort over je huisje.

Je bent radeloos, de kracht van de natuur is onbeschrijfbaar, je kan ze alleen maar ondergaan en hopen dat die andere goden, je zo goed gezind zijn dat je het deze keer, voor één keer, dan toch mag overleven.

Ik zou hier heel domme algemeenheden, en gemeenheden, kunnen neerschrijven die ik al eens gelezen heb over de driehoeksverhouding dame-kleding-dressing, maar daarmee raken we alleen maar verder weg van het pad naar “redemption”.

Maar mijn allerliefste staat daar ongeveer in vuur en vlam, klaar om elkeen die zich in bliksemafstand bevindt inderdaad te reduceren tot een hoopje as.

Ik voel die onmetelijke spanning, die er op de dag van het laatste oordeel zal zijn, en voel de brandende blik als die van de zondaar die voor enkele eeuwigheden zijn straf zal moeten uitzitten. “Wie durft er mij lastig te vallen, wie … ?”

Hoe kan je nu zo onbegrijpend zijn om juist die ene vraag te stellen die waarschijnlijk het einde van zovele volkeren heeft veroorzaakt: “Gaat het schat?”.

En dan brandt de hel los … de woorden wil en kan ik niet herhalen … maar het was … een moeilijk moment … en wat ik op dat ogenblik voel opkomen … is een uitbarsting van diepe liefde … liefde voor die prachtige vrouw … die worstelt met wat duidelijk, op dat moment, een onoplosbaar probleem is …

Zachtjes neem ik haar in mijn armen. Alleen maar laten voelen hoeveel ik van haar hou. Niets anders. Dat ik er ben, niet met een oplossing maar er echt ben, voor haar.

Dat vormt een onmetelijk keerpunt in de situatie … plots deint alle spanning weg … en blijft er alleen liefde over … er blijft nog wel een keuze van kledij te doen … maar … dat zal er altijd wel zijn …

Die liefde deed haar smelten, haar spanning vloeide weg als sneeuw onder een 1-juli-zomerzon. Zij gleed in mijn armen en kon zichzelf bevrijden van al de spanning die deze gordiaanse knoop in haar had veroorzaakt.

Ik kan niemand de les spellen, ik kan niemand aanleren hoe ze kunnen liefhebben, ik heb het namelijk heel lang zelf niet begrepen, maar het leven zo met beide handen en mijn hart en ziel te mogen omarmen is een geschenk waar ik het universum en mijn heerlijke echtgenote elke dag voor dank.

Oh ja, je vrouw zal jou er zonder twijfel ook dankbaar voor zijn, veel meer dan je je ook maar kan inbeelden, maar ja … is het niet zo dat onze verbeelding beperkt is door de onderontwikkeling van ons Neanderthaeler brein?

Luc
Show me in
English!


Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :