A

Wat als ons EGO zijn macht verliest ...

Milady A - Tuesday, October 06, 2015
She He

Even de situatie schetsen vooraleer ik tot mijn punt van vandaag kom …

Mijn liefste is thuis het technisch brein in ons koppel. Gebeten door technologische snufjes, waant hij zich in een hemels paradijs als hij omringd wordt door domotica, laptops, smart phones, camera’s rond het huis waarvan hij elke activiteit per seconde kan gaan bekijken op zijn scherm, dat weliswaar in de keuken ophangt – en iedereen trouwens in verwarring brengt als ze denken dat dit een hippe tv in de muur is - want ten allen tijde moet hij zijn verlangen om een kijkje te werpen in zijn domotica-wereldje, kunnen sussen en waar is dat dan ook makkelijker dan de keuken, zijn hoogsteigen terrein.

Zalig om te zien hoe zijn gezichtje omgetoverd wordt tot een Happy Face als blijkt dat de technologie wel degelijk werkt.

Want … daar hebben we wel al eens een meningsverschilletje over … want soms werkt de technologie eens niet en dat is àltijd op een moment waar ik dan zelf eens, dan heel dringend, gebruik moet maken van de snufjes in huis. En dàn zou vrouwtje lief die ganse boel aan kabels en draadjes en knopjes en snufjes over de haag willen gooien en meer dan tevreden zijn met een simple, doodgewone knop die gewoon doet waarvoor hij gemaakt is: aan/uit!

Maar dus … als alles prima lijkt te functioneren, dan is mijn liefje meer dan ooit in zijn nopjes.

De lieverd speelt zo graag met zijn “speelgoed voor volwassenen”; hij heeft bijvoorbeeld een knop van de fontein in de tuin verbonden met de versterking van onze wifi, evenzeer in de tuin.

“Wat wil dat dan in hemelsnaam zeggen?” vraag je je zeker en vast af!

Wel, volgens het technisch brein van de man des huizes, ga je niet stoppen met werken als het lekker weer is, zeker voor mensen als wij die een online en schrijvers business van thuis uit aan het uitbouwen zijn, en dan vindt hij het o zo fijn om buiten in de tuin te werken, met het heerlijk kletteren van de fontein in de tuin, en als kers op de taart vond hij het mega cool te weten dat het wifi-netwerk dermate versterkt wordt over de ganse tuin zodra de fontein in actie treedt, een technisch snufje waar niemand van weet, die door geen enkele buurman te zien is, enkel voor hem een uitermate genot te weten dat zijn trucjes, in zijn technologische achtertuin helemaal werken zoals het hoort.

Een dergelijk technologisch brein in huis heeft weliswaar ook zijn uitermate grote voordelen. Niet alleen ben ik heel tevreden omdat ik me zelfs aan het einde van de tuin kan neervleien en nog altijd op het internet kan verdwalen, evenzeer maakt mijn persoonlijke Chief Helpdesk Officer mij dolgelukkig als mijn ipad niet meer functioneert of als één van mijn vele e-mail adressen niet meer synchroniseert met de andere tools in huis, of als ik het in mijn hoofd heb gehaald dat ik een mega coole website wil, zo ééntje die je niet terugvindt tussen de standard modellen waar het internet mee overspoeld wordt! Alle vragen, hoe technisch ook, zijn een akkefietje voor de man des huizes.

Alles lost hij op. Alles zoekt hij uit.

Trouwens, hij heeft al van de eerste dag van ons samenzijn ontdekt dat de woorden “dat kan niet” mijn stoppen laten doorslaan en mijn zenuwstelsel kunnen verbranden, want dàt zijn woorden die niet voorkomen in mijn woordenboek, ze staan er gewoon niet in, je mag zoeken al wat je wil, ze zijn simpelweg niet te vinden.
Dat maakt het er niet makkelijker op om met mij te leven, want voor àlles wat vrouwtje in het hoofd krijgt, moet er een oplossing gevonden worden.

En geloof me, dàt is helemaal geen drama, want dàt sterkt een mens, velen zijn zich niet bewust van hun potentieel en ongekende vermogens tot het moment dat ze uitgedaagd worden!

Dat over het technisch talent in Huize Milady & Milord.

Daarnaast is mijn allerliefste mijn persoonlijke gps in huis. Ik ben het wel die hém de weidse wereld inloods, die hem de pracht van onze wereldbol laat ontdekken, op één jaar tijd is hij al in vijf continenten geweest terwijl hij vroeger - in zijn leven vòòr mij - elk jaar opnieuw een vakantie nam aan de Côte d’Azur, waar hij in een villa eigenlijk net hetzelfde deed als wat hij thuis deed, mijn God, als er dan één aspect was waarvoor ik schrik had waarin we niet zouden matchen, dan was het dàt!

IK ZOU NIET KUNNEN LEVEN MET HET IDEE DAT IK ELK JAAR OPNIEUW NAAR DE SAAIE COTE D’AZUR ZOU MOETEN GAAN.

Echt niet!

Mijn grote passie voor reizen opgeven, zou gelijk zijn aan mezelf opgeven. Maar uiteraard is dat niet het geval, mijn liefste had al heel snel de reismicrobe zelf te pakken en voelt zich - ook op dat vlak - meer dan herboren!

Maar wààr we ook gaan, hij is de levende landkaart, mijn functionele gps. Eenmaal hij een weg bereden heeft, vindt hij die terug met een routineus gemak als de afstand tussen ons huis en de brievenbus. En

dan een laatste aspect dat ik even in de kijker moet zetten vooraleer ik tot mijn punt van de dag kom, is het gemak waarmee mijn allerliefste switcht tussen de twee landstalen in ons Belgenland. Rasechte Vlaming maar evenzeer perfect Franstalig.

Zo, dat is dat.

En zo waren we enkele dagen geleden aan het genieten van de prachtige natuur in de Canadese Rocky Mountains en op een prachtige plek, bij de krachtige Helmcken Falls in Well Gray Provincial Park, draaide de wereld zoals we die kennen met 180°.

Het was ikzelf die de geblokkeerde gps weer aan de praat kreeg. Voor zover ons technisch brein.
Het was ikzelf die hem erop wees dat we weldegelijk de àndere richting moesten uitwandelen als we tenminste weer bij onze auto wilden terecht komen. Voor zover onze functionele gps.
Het was eveneens ikzelf die hem herinnerde dat een eland, het prachtige beest dat elke Canada-reiziger in levende lijve wil ontmoeten, in de Franse taal als ‘l’orignal’ wordt bestempeld.

“En dan?” hoor ik je zeggen … !

Wel, beste lezers, pas nu kom ik tot mijn punt van de dag!

Je moet weten dat mijn liefste àlles doet voor me … het zou ons nu te ver leiden als ik nu het (wel degelijk uitzonderlijke) verhaal zou doen over àlle functies die hij bekleed in Huize Milady & Milord … want mijn punt ligt daar niet vandaag.

Toen we op het zachte wandelpad aan het terug kuieren waren, na het aanschouwen van de explosieve kracht van de neerplonsende waterval, zei ik hem met mijn spelenderwijze, ietwat cynische ondertoon:
“Zeg liefje, wat is jouw rol eigenlijk nog in ons koppel?”

Dan moet je weten dat we - nauwelijks enkele luttele seconden daarvoor – nog hàrtelijk gelachen hadden in de auto toen ik de gps weer aan de praat kreeg en ik hem zei dat ikzelf nu het technisch brein in huis zou zijn én dat hij duidelijk zijn Franse taal aan het verleren was sinds hij weer op het rechte pad was door zijn Franstalig bestaan in te ruilen voor een leven met een Vlaamse schone ;-) - en net dan, toen ik hem bij de arm nam zodat we wel degelijk weer bij onze auto terecht zouden komen, weerklonk mijn vraag: “Zeg liefje, wat is jouw rol eigenlijk nog in ons koppel?”.

Hoewel mijn ondertoon uiteraard grappig en teasing bedoeld was, sta ik toch altijd weer versteld van de maturiteit van deze man. Hij reageerde gewoon met een prachtige glimlach op zijn mooie gezichtje. Een blik vol liefde. Een totaal ontspannen liefdevolle gelaatsuitdrukking.

Dàt, mijn beste lezers, is niet zo normaal als het misschien op het eerste zicht lijkt.
Ik ben ervan overtuigd dat veel mannen, in-hun-groot-ego-vastzittende mannen, hélemaal ànders zouden reageren!

Door alles wat een mens opvangt over relaties enzo, kan ik niet anders dan afleiden dat een reactie van een ego-trippertje wel eens zo zou kunnen klinken: “Zeg, madam, weet jij wel wat ik àllemaal doe voor jou? Heb jij überhaupt enig idee dat ik àltijd spring als jij iets vraagt! Dat ik ten allen tijde àlles doe om jou te plezieren!”
De woordkeuze kan nog veel erger … dat besef ik, maar dat moeten jullie ditmaal zelf verzinnen … het lukt me namelijk niet om zinnen te formuleren van potentiële, ego-overheersende reacties, die trouwens heel bruut én vrouw-onvriendelijk kunnen zijn, omdat dat soort woorden gewoonweg niet past – hoe hypothetisch ook – als potentiële uitspraak van mijn liefste!

Ik breng nu misschien een eenvoudige schets van de situatie maar mijn punt is eigenlijk heel groots.

Het feit dat ik àlles kan en mag zeggen aan die man van me, is echt wel uitzonderlijk.

Mijn niet ongekend talent, om net die knop in te drukken die soms wel eens pijnlijk blijkt te zijn, omdat net daar een schoentje knelt of omdat net daar een pijn, verdriet of angst zit, heb ik af en toe wel eens ingezet bij die lieve man van me.

Aan geen kanten om hem te kwetsen of pijn te doen, geen haar op mijn hoofd die dat zou aankunnen, maar net om hem te laten groeien, om zaken helder te krijgen in zijn hoofd, om de dikke burcht van vroegere overtuigingen, gemetseld rond hem heen, steentje per steentje te laten afbrokkelen en hem te laten openbloeien.

Dat dàt proces hard maar heel succesvol is gebleken zal nog aan bod komen in onze autobiografieën die we aan het schrijven zijn, maar ik blijf er versteld van staan dat ik àlles mag zeggen aan deze man en dat hij altijd opnieuw ego-loos reageert, puur vanuit intense liefde; omdat hij weet dat ik het vanuit intense liefde zeg.
Er is zo’n favoriet gezegde van me: “What comes from the heart, goes to the heart.”

En toch … dat ego van hem … dat was er wel degelijk … heel groot zelfs … vòòr ik dat met de grond gelijk heb gemaakt …

Klik op zijn foto hiernaast en lees het vervolg vanuit zijn standpunt …

Milady A

In de laatste tweet van mijn allerliefste echtgenote stond: “Writing the next #SheHe column for Milady-A.com this week. Discover a #male #female viewpoint on life matters. With @lucdeflem”.

Resultaat: ik wordt verondersteld mijn kijk te geven op de zaken die mijn lief vrouwtje zonet zo mooi beschreef …

Maar “waarover” juist?

Over mijn, inderdaad wat overdreven, voorliefde voor al wat technologie is? Over het feit dat ik graag alles oplos? Of over het feit dat ze de woorden “dat gaat niet" inderdaad intens vanuit haar diepste zijn ‘haat’? (Hier moet ik echt eens iets meer over schrijven, want wat dàt met mij gedaan heeft is op zich al een eigen #SheHe waard).

Of misschien over het feit dat ze me inderdaad alles mag zeggen wat ze denkt en voelt … Voer genoeg voor enkele #SheHe posts zou je denken … en zo voelt het ook.

Dus neem ik er maar eentje uit … zo prachtig geholpen door de voorstellen in de laatste paragraaf van haar tekst (die jij niet kreeg) waarin zij mij in liefdevolle woorden beschreef waar ik het dan wel over “zou kunnen hebben” …

Mooi hé, neen?

Een vrouw die je niet alleen zegt wat ze te zeggen heeft maar die jou ook de toestemming geeft om te antwoorden wat zij vindt dat je daar best op antwoordt.

Ik kan deze woorden, geschreven in een heel leuk brasserietje (en je eet er heerlijk) niet schrijven zonder een heel brede glimlach rond mijn mondhoeken.

Genietend van mijn glaasje Chardonnay, herlees ik haar prachtige tekst.

Ontroerend authentiek, want dat is mijn lieve vrouw altijd, authentiek! Als het gaat, gaat het echt heel goed, en als het niet gaat, gaat het echt “heel niet”!

Als ze me wat te zeggen heeft dan zal ze het zeggen en wel op zo’n manier dat er geen enkele kans bestaat dat ik het niet zou begrijpen, dat ik niet zou vatten dat “wat ik zei” nu helemaal verkeerd was, totaal! … Dat ze het nu gehad heeft!

En dat laatste komt hard aan, heel hard, want je wil toch wel geloven dat er nog een kans is … maar als ze het gehad heeft … is het op!

Op zo’n moment slaat mijn hart in paniek … dan begin ik te zweten … En maar goed ook … want anders zou ik er wel weer rond blijven draaien …!

Er zijn 2 soorten weerstoestanden in het land van Milady A, prachtig zonnige zondag, en zwaarbewolkte donkerzwarte stormdag. En het weer kan omslaan van het ene uiterste naar het andere in, letterlijk … één seconde!

En dat is, met de jaren, van vroeger de meest verwarrende tot momenteel de meest fantastische belevenis geworden! Ik zit me ten minste niet af te vragen of alles wel “ongeveer ok” is.

Hoe zalig is dat niet? Ik weet wel … die omslag … van één uiterste naar de andere … het is minstens verrassend, zelfs verwarrend en dikwijls totaal destabiliserend (straf woord, neen?) voor velen onder ons!

Maar laat er ons nu eens anders naar kijken.

Dit is niet zo maar een “maniertje” van haar, haar reacties komen écht van heel diep van binnen, vanuit haar innerlijk weten, en ik moet toegeven (achteraf weliswaar) dat haar reactie er altijd pàl op zit.
De ene moment is het echt “heel erg goed” en het volgende is het “totaal verkeerd”! TOTAAL!

En dan ga je nadenken over “Wat heb ik nu weer miszegd”? Niet soms? Heb jij je echt nooit afgevraagd in jouw relatie: “Potverdorie, wat heb ik nu weer miszegd?”.

Komaan, als jij deel uitmaakt van de mannen die in een “echte” relatie nooit geconfronteerd zijn geweest met deze zeer existentiële vraag “Wat heb ik nu, ‘potverdorie’ weer miszegd?” … STOP dan met dit te lezen en start je eigen blog met als titel “The ultimate Male, the one & only who never felt any doubt about anything he said”.

Ik heb het me al zo dikwijls afgevraagd …

En al zo dikwijls gezworen dat ik vanaf nu “echt” mijn bek zou houden … om toch maar niet weer de potentiële storm te doen losbreken.

MAAR zo werkt het niet!

Wij zijn ervoor ontworpen om “soms” domme dingen te zeggen, niet dat we er niet over nadenken, integendeel, juist omdat we er teveel over nadenken en te weinig over voelen. We denken zo aan “Wat zou ik nu moeten zeggen?” en niet aan “Hoe voelt dit nu?”.

Als “shit”?

Wel misschien moet het wel zo zijn!

En zo gebeurde het …

Ik begon dingen te zeggen waar ik na enkele milliseconden (een milliseconde is 1 duizendste van een seconde, lijkt kort maar op die tijd legt het licht wel ongeveer 300 km af, straf hé wat het licht kan doen in minder tijd dan wij nodig hebben om totale onzin uit te kramen), 1000% zeker was dat dit totale onzin was …

En wat zegt mijn vrouwtje dan “Dat is Bullshit” … sorry voor de taalpuristen … Dat is “BS”.

Mijn egootje is dan diepgeraakt … !

Of zo is het toch begonnen, omdat het vroeger àltijd zo was, vòòr haar tijd ...

In de eerste maanden samen heeft ze me dikwijls op een (voor haar) zeer voorkomende en beleefde manier gezegd “Dàt is BS!”.

En telkens heb ik haar trachten te overtuigen van haar ongelijk … waarbij ik probeerde uit te leggen dat … en dat zij mij moest begrijpen … want dat ik … en dat ik niet bedoelde … maar dat ik eigenlijk wou zeggen dat … en … en … euh … nog een heleboel andere zever … of moet ik het dan maar zelf “BS” noemen … ???

Het is trouwens al decennia zo!

Wat me gezegd werd raakte me diep!

Ik was het er trouwens zo dikwijls totaal mee oneens. Hoe kunnen mensen die verondersteld zijn je te kennen nu zo’n onzin uitkramen? Totaal onaanvaardbaar … meer zelfs … totaal onaanvaard … en je gaat er uiteindelijk (gelukkig) ook niet meer naar luisteren!!

Het probleem is dat je ook niet meer luistert naar de opmerkingen die degenen maken die nog echt om jou geven. Als je al het geluk hebt dat je nog zo’n mensen om je heen hebt die dat aandurven, want je hebt ze niet echt gemotiveerd om het te doen. Ja, ons lief egootje … het kan echt niet tegen veel kritiek hé … of hij moet OPBOUWEND zijn … die heb je zeker al zelf gehoord … kritiek is ok, als hij maar opbouwend is … !

Dit is “rule nr 1” van ons heel lief - zacht aan te pakken en absoluut te respecteren - egootje.

Vandaag, 6 oktober 2015, mag mijn lief vrouwtje me inderdaad alles zeggen!

Niet dat ik me daardoor vernederd, verminderd, of ver-watdanook voel.

Zij zegt iets, vanuit haar diepe liefde voor me, om me te pushen, “way beyond” de grenzen van wat ik dacht te kunnen geven aan een vrouw. Want daar gaat echte liefde over … durven zeggen wat nodig is om je “liefde” ver over zijn of haar eigen grenzen naar uitmuntendheid te duwen, ver over de grenzen van wat hij/zij zelf dacht ooit te kunnen betekenen voor iemand die hij/zij intens lief had, om degene die je zo liefhebt echt te leren wat liefhebben is … en soms gaat dat proces, om te leren liefhebben op het hoogst mogelijke niveau, gepaard met wat pijn, soms met wat meer pijn, en soms met helse pijnen … tot de liefde zelf zich openbaart en er alleen nog maar liefde overblijft.

Ja, wanneer mijn geliefde me vroeg waar ik dan zogezegd voor diende in ons koppel (je weet wel die vraag ergens diep in de mooie Canadese Rockies) heb ik alleen maar geantwoord … wel … “om al wat jij brengt in ons koppel zijn plaats te geven, moet er wel een koppel zijn, en misschien is mijn enige rol, bij jou zijn, om juist te maken dat we “samen” een koppel zijn”. En onmiddellijk daarna, drukte ik het ietwat meer poëtisch uit: “Ik ben het canvas van de nacht waarop jij, als ster, kan blinken zoals jij bent, een verblindend blinkende ster aan de hemel”.

(Oh ja, voor ik verder ga … ik noem het dan wel “poëtisch uitgedrukt”, maar dat neemt helemaal niet weg dat het een, inderdaad weliswaar poëtisch uitgedrukte, échte realiteit is. Mogen leven met een vrouw die echt liefde is, dat, beste lezer, is pas echt leven! )

Op dat ogenblik had ik niets anders te doen, niets anders te zijn, dan er gewoon te zijn zoals ik ben.

Soms willen we onszelf zo “verwaardevollen” door al wat we doen, door wat we weten, door al wat we hebben, dat we vergeten dat “er soms echt gewoon zijn voor de ander” het grootste geschenk is dat we aan onze geliefde van ons leven kunnen geven. Dààr gaat echte magie over!

Ik hou van deze vrouw – en ja, ik wil alles voor haar doen en haar alles geven - maar ik ben niet meer bang om bij haar ook vooral “mezelf te zijn”, en er bovenal “écht te zijn”.

En dat ze wat ik soms zeg echte “BS” vindt, dat veranderd niets aan wie ik ben … ik zeg soms inderdaad “BS”, jij niet?!

Luc

Show me in
English!



Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :