A

Als het even allemaal niet meer gaat ...

Milady A - Wednesday, October 21, 2015
She He

Wat is dat toch met de mensheid?

Altijd alles willen wat men op dat moment (nog) niet heeft.

Altijd het leven krampachtig naar eigen hand proberen te zetten om te bekomen wat de ratio denkt nu nodig te hebben.

Met man en macht trekken en sleuren zodat de wereld zich door smalle, kronkelige bochten wringt om uiteindelijk toch de eindmeet te bereiken via een niet eerder gezien wegeltje.

De aquarel van ons leven wordt tenslotte altijd ingekleurd met totaal andere tinten dan degene die je op je schildersezel voorzien had.

Onze levensrivier kent zijn eigen weg en kerft het pad in de aarde zoals het op dat moment zijn doorgang vindt. Je kan best gewoon meedijnen op de stroom als je liever geen chaos, stress of onrust in je leven wil ervaren.
Een mens doet het ten slotte allemaal zichzelf aan.

Wees gerust, ik ben af en toe in hetzelfde bedje ziek. Zoals vorige zaterdag.

Het werd me allemaal wat te veel.

Ik verwacht zoveel van het leven. Ik verwacht zoveel van mensen. Ik verwacht zoveel van mezelf.

Niets liep zoals het moest!
Althans volgens de verwachtingen die ik mezelf opgelegd had.

De brui geven aan àlles waar ik mee bezig was, bleef als enige gedachte zinderen in mijn hoofd.

Er was ontgoocheling. Diepe ontgoocheling.
Over situaties.
Er was ook onrust. Heel veel onrust.
Onrust die haaks stond op mijn innerlijk vertrouwen, dat onbegrijpelijk weten dat alles wat ik zelf vanuit het hart definieer, ook op het juiste moment naar me toe zal komen.

Dat is altijd al zo geweest.

Mijn probleem van vorige zaterdag lag echter niet in mijn onwrikbaar vertrouwen over perspectieven die ik met een uitgesproken intentie het universum in stuur, maar hield zich eerder schuil in de drie woordjes die zich sluimerend trachtten te verstoppen in het midden van mijn zin zodat we er bij het lezen vlotjes zouden aan voorbij gaan.

“Het juiste moment.”

Dààr zit de sleutel tot verlichting van alle stress en onrust en andere ziekmakende emotionele uitbarstingen die een mens zich allemaal zelf aandoet op momenten dat een hevig verlangen niet onmiddellijk wordt ingevuld.

Het leven heeft als enige de totale heerschappij over het concept “tijd”.
Het leven beslist als enige over het juiste tijdstip waarop iets of iemand in je leven gepland staat te komen.

Het leven beslist wanneer iets rijp is en nooit zal een mens, zelfs in zijn woeligste strijd, de overwinning van tijd op zijn palmares kunnen schrijven.

Alles kent zijn exact uur.

Mensen sleuren grootse verlangens mee, in hun desolate geest, verwachtingen over hun leven, die ze graag nu, en geen dag later, ingevuld zien.

Als hun wensen niet onmiddellijk vervuld worden, blijft menig mens verdwaasd achter vol onbegrip, vol frustratie en woede, en moeten ze zich weren om niet mee te deinen op een klaagzang van ‘niet kunnen’ en ‘niet krijgen’.
Het leven is toch enkel zo àltijd hard voor hen, toch?

Als buitenstaander is het allemaal veel gemakkelijker. Je bekijkt dergelijke tafereeltjes even van op een onpersoonlijke afstand en ziet alles zo klaar als een klontje.
Bij een ander is het logisch dat niet alles zomaar in je schoot wordt geworpen. “Het leven zit zo niet in mekaar”, zegt men met diepe overtuiging, “in het leven moet je knokken én geduldig zijn én heel hard werken én heel veel energie pompen in hetgeen je graag gerealiseerd wil zien.”

Tot het bij zichzelf even niet loopt zoals ze het graag zouden zien.

En nét zo ging het zaterdagmiddag met mij.

Klik op zijn foto hiernaast en lees het vervolg vanuit zijn standpunt …

Milady A

Mijn lieveling,

Deze column is voor jou bedoeld maar ik ben ervan overtuigd dat vele anderen er zeker ook iets mee zullen aanvangen.

Al wat er te weten is over “willen en moeten” staat in je eigen verhaal, en niets daarin is nieuw voor jou.
Je bent al jaren mijn inspiratie op het pad naar verlichting.

En toch voelde dat ogenblik, op zaterdagochtend, aan als een uitzonderlijke moment, een echte verdieping van dat weten.
Er is inderdaad een hemelsbreed verschil tussen weten en weten, weten met ons brein, en weten met ons hart, dat weet jij beter dan wie ook.
We “weten” allemaal wat we zouden moeten doen, maar daar gaat het niet om. Het is niet wat we weten wat ons leven bepaalt, het is wat we ermee doen.

Als er iemand voor mij een toonbeeld van doorzettingsvermogen is dan ben jij dat helemaal.
En als er iemand weet hoe The Universe in elkaar zit, dan ook ben jij dat.

Maar zaterdag zag ik plots het weten van je hoofd en het weten van je hart absoluut 100% synchroon worden.

Je weet al een eeuwigheid dat je je toekomst duidelijk moet visualiseren. Hoe zouden je dromen zich kunnen vervullen als je zelf niet weet wat je wil? Dat heb jij dan ook al jaren met al je macht en overtuiging gedaan.
Maar dan moet je loslaten, niet duwen, niet trekken, niet wringen, gewoon de dingen doen die op je pad liggen en die goed voelen. De rest laat je links liggen want het is gewoon ballast.

En dat is verdomd moeilijk voor iemand die zo graag controle heeft over alles.

Hoe paradoxaal is het niet? Om je doelstellingen te bereiken moet je er echt durven voor gaan, 100% duidelijk weten wat je wil, dat dan ook 100% duidelijk en met evenveel zelfzekerheid visualiseren … en dan …
… dan moet je dat allemaal loslaten … !
“Maar als ik loslaat, dan wens ik het toch geen 100% meer? Dan zal het toch ook niet komen???”

Enkele jaren geleden wist ik nog heel goed welk leven ik graag zou geleefd hebben … en tot mijn 50e heb ik daar alles voor gedaan. Maar dan ging mijn kaars uit en stopte ik mijn gevecht.

En dan, 5 jaar later kwam jij. Eerst kon ik niet geloven dat ik een nieuwe kans op leven zou kunnen krijgen.
Ik kon het niet geloven dat wanneer je alle verwachtingen loslaat en het leven zijn eigen gang laat gaan, dat er dan heel verrassende wendingen aan de oppervlakte komen.

Jij zal vast nog schrijven over hoe moeilijk die periode wel voor je was maar vandaag kan ik alleen maar zeggen dat ik nu precies het leven heb waar ik altijd van gedroomd heb. Dankzij jou.

Om naar nieuwe horizonten te kunnen varen moet een schip alle trossen durven losgooien, de kaai verlaten, de haven uitvaren en de wilde zee opgaan.
Alle zekerheden, alle veiligheden, het hele verleden achter ons durven laten, goed wetend dat het de zee is, het leven, die zal bepalen waar we naartoe zullen gaan en niet meer wij zelf.

En wat er zaterdag gebeurde, na de diepte van de teleurstelling, was de overgave aan die universele waarheid.
Het enige dat van ons verwacht wordt, is te weten wat we willen, en elke dag genieten van al het moois dat we al gekregen hebben.

Oh ja, even een zijsprongetje voor diegenen wiens kaars is opgebrand, die het totaal gehad hebben … dàt is juist het moment waarop The Universe haar boodschap zal sturen. Het enige dat jou nog te doen staat, is die zien en ernaar luisteren. Dat ook is echter een paradox want juist op dat ogenblik worden we doof en blind voor al het mooie dat het leven ons aanbiedt.
Ik kan alleen maar wensen dat je op jouw pad een doorbijter ontmoet die jou uit jouw lethargisch leventje meesleuren opdat jij jouw levensdroom kan waarmaken … maar wie weet ben jij het wel die deze levensopdracht zal uitvoeren bij de persoon die jij mateloos liefhebt.
Ik wens jou daarvoor de nodige kracht en doorzetting.

De grote vraag brandt nu op jouw lippen: “Ok, maar wat is je punt?”

Wel, ik ben dankbaar … dankbaar voor al het moois dat mijn leven met jou me biedt … de rest … is allemaal extra en zal wel komen … wanneer de tijd rijp is, zoals je zo mooi omschrijft.
Naast weten wat je wil en dat daarna loslaten is er nog één regel die jij me steeds herhaalt: dankbaar zijn! Dankbaarheid voor alles wat dit prachtige leven ons biedt. Dankbaar voor jou, zonder wie niets van dit alles gebeurd zou zijn. Dankbaar voor alles rondom ons. Dankbaar zonder grenzen!

Luc

Show me in
English!


Close

Send me a quick message!

Send me a personal e-mail!


Captcha Image

Subscribe to my Newsletter and become a privileged member of Milan ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :


x

SUBSCRIBE to my NEWSLETTER and become a privileged member of MILAN ( Milady A Network) :

Subscribe to: Milan Member

CONNECT with ME on my social media :